ท่อเหล็กหล่อต้องผ่านการทดสอบการยึดเกาะและการทดสอบการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิน้ำร้อนและน้ำเย็นตามมาตรฐาน EN877 โดยมีวัตถุประสงค์หลักเพื่อประเมินความน่าเชื่อถือและความทนทานในระยะยาวของระบบเคลือบป้องกันการกัดกร่อน โดยเฉพาะอย่างยิ่งภายใต้สภาวะการใช้งานจริง การทดสอบเหล่านี้มักมุ่งเป้าไปที่การเคลือบที่ใช้กับพื้นผิวด้านในและด้านนอกของท่อ SML (เช่น เรซินอีพ็อกซี โพลียูรีเทน และปูนซีเมนต์) การทดสอบการยึดเกาะจะวัดความแข็งแรงของการยึดเกาะระหว่างการเคลือบกับโลหะพื้นฐานของท่อเหล็กหล่อโดยตรง การทดสอบการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิน้ำร้อนและน้ำเย็นจำลองการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิที่เกิดขึ้นกับท่อในระหว่างการใช้งานจริง เพื่อประเมินเสถียรภาพในระยะยาวของระบบเคลือบภายใต้ความเครียดทางความร้อนที่สลับกันเหล่านี้
การทดสอบการยึดเกาะ
การตรวจสอบการยึดเกาะของสารเคลือบจะต้องทำเฉพาะกับตัวอย่างที่ได้จากผลิตภัณฑ์สำเร็จรูปเท่านั้น โดยใช้วิธีการทดสอบแบบตัดขวางตามมาตรฐาน EN ISO 2409 ดังต่อไปนี้:
- ตัวอย่างทดสอบ: ตัดชิ้นส่วนที่มีความยาวอย่างน้อย 100 มม. จากท่อหรือข้อต่อเคลือบผิว โดยควรมีขนาดอย่างน้อย DN 100;
- จำนวนแผลผ่าตัด: 6;
- ระยะห่างระหว่างรอยตัด: 2 มม. (3 มม. สำหรับสารเคลือบที่มีความหนาขั้นต่ำที่ผู้ผลิตกำหนดไว้เท่ากับหรือมากกว่า 120 µm)
- ผลลัพธ์ต้องเป็นไปตามตารางที่ 1
ตารางที่ 1:
ความต้านทานต่อการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิ
การทดสอบจะต้องดำเนินการเฉพาะกับตัวอย่างที่มาจากผลิตภัณฑ์สำเร็จรูปเท่านั้น ชุดทดสอบจะต้องผ่านกระบวนการไหลเวียนของน้ำร้อนและน้ำเย็นจำนวน 1500 รอบ ตามตารางเวลาดังต่อไปนี้:
ก) น้ำปริมาณ (30 + 1) ลิตร ที่อุณหภูมิ (93 + 2) องศาเซลเซียส ในช่วงเวลา 1 นาที ด้วยอัตราการไหลคงที่
ข) พักและระบายน้ำเป็นเวลา 1 นาที;
ค)(30 + 1) ลิตรของน้ำที่อุณหภูมิ (15 + 5)°C ในช่วงเวลา 1 นาที ด้วยอัตราการไหลคงที่
d) พักและระบายของเหลวเป็นเวลา 1 นาที
จะต้องวัดอุณหภูมิน้ำ ณ จุดที่น้ำไหลเข้าตัวอย่างการจัดเตรียมการทดสอบทั่วไปแสดงไว้ในรูปที่ 3
หลังจากหยุดการทดสอบแล้ว ท่อและข้อต่อจะต้องถูกล้างทันทีเพื่อขจัดคราบสกปรก จากนั้นจะต้องผ่าท่อตามแนวยาวและตรวจสอบการเคลือบภายในเพื่อดูระดับการเกิดฟองและการเกิดสนิม ซึ่งจะต้องไม่เกินระดับต่อไปนี้:
ระดับการเกิดตุ่มพอง: มิติที่ 3, ระดับที่ 3 ตามมาตรฐาน EN ISO 4628-2:
ระดับการเกิดสนิม: Ri 2 ตามมาตรฐาน EN ISO 4628-3
วันที่โพสต์: 4 สิงหาคม 2568
